هوش مصنوعی، دانای کل نیست: ۶ خط قرمز که نباید در گفتگو با AI رد کنید
تصور کنید در اتاقی تاریک نشستهاید و تنها منبع نور، درخشش صفحه نمایشگری است که منتظر فرمان شماست. نشانگر تایپ […]
تصور کنید در اتاقی تاریک نشستهاید و تنها منبع نور، درخشش صفحه نمایشگری است که منتظر فرمان شماست. نشانگر تایپ […]
شاید اگر خود «جین آستین» امروز زنده بود و میدید که چگونه دویست و پنجاه سال پس از تولدش، دنیا
تصور کنید در سال ۱۹۷۵ میلادی هستیم؛ معلم ریاضی با چهرهای برافروخته وارد کلاس میشود و وسیلهای کوچک و پلاستیکی
تصور کنید قلمی در دست دارید که نه تنها جوهر پس میدهد، بلکه پیش از آنکه دستتان را حرکت دهید،
حتماً برای شما هم پیش آمده است: ساعت را کوک میکنید، سر وقت به رختخواب میروید و دقیقاً هشت ساعت
آیا تابهحال آرزو کردهاید که ایکاش «کمتر» میدانستید؟ این سوال در نگاه اول شاید عجیب به نظر برسد. در دنیایی
تهران شهری است پر از تضاد؛ جایی که هیاهوی سرسامآور خیابانها با سکوت سنگین فضاهای خصوصی گره میخورد. اما در
آیا تابهحال به این فکر کردهاید که وقتی با یک هوش مصنوعی صحبت میکنید، دقیقاً با «چه کسی» طرف هستید؟
تصور کنید در آخرین روزهای دسامبر، پشت پنجرهای بارانخورده در یکی از ساختمانهای قدیمی دانشگاهی در بریتانیا ایستادهاید. بوی قهوه
تا به حال چند بار اتفاق افتاده که قصد داشتید فقط ساعت را چک کنید، اما به خودتان آمدید و